به چشمانت بياموز که هر کس ارزش ديدن ندارد

به دستانت بياموز که هر گل ارزش چيدن ندارد

به لبهايت بياموز که هر اسم ارزش گفتن ندارد

به قلبت بياموز که هر کس کنج او جايي ندارد

گفته بودم اگه دلت گرفته است

یا شایدم دلت باهات نیومد

بیا که کنج قلبم جا واسه ی دلت هست

حالا که تقویم من زمستوناش زیاده

تو کوچه های سردش همیشه برفو باده

بیا بذار تموم شه روزای برفی با تو

در کلاس روزگار                    درس های گونه گونه هست

درس زیستن کنار این و آن                درس دست یافتن به این و آن

                درس مهر٬درس قهر٬درس اشنا شدن

                در میان این معلمان و درس ها

               در کنار نمره های صفر و نمره های بیست

               در کلاس هست و در کلاس نیست

نام اوست مرگ

                و انچه او درس می دهد<زندگی>است

ظهر تابستان است

                         سایه ها می دانند که چه تابستانی است

سایه هایی بی لک

                       گوشه ای روشن و پاک

کودکان احساس جای بازی اینجاست

زندگی خالی نیست           مهربانی هست٬سیب هست٬ایمان هست

آری             تا شقایق هست

                   زندگی باید کرد

ای که سیاه چشمات همرنگ روزگارن

از دست تو چه روز چه روزگاری دارم

هزار تا وعده دادی نیو مدی مارو کاشتی

این دل مهربونو چشم انتظار گذاشتی

برای بی وفایی هزار بهونه داری

هزارو یک شکایت از این زمونه داری

چشم انتظارم نذار تاریک و تارو نذار

بیشتر از این غصه رو رو کوله بارو نذار

هی فلانی زندگی شاید همین باشد؟
یک فریب ساده و کوچک.
آن هم از دست عزیزی که تو دنیا را
جز برای او و جز با او نمی خواهی.
من گمانم زندگی باید همین باشد ...
زخم خوردن
آن هم از دست عزیزی که برایت هیچ کس چون او گرامی نیست
بی گمان باید همین باشد

نگاهت

طولانی ترین بوسه است

به هنگام وداع

که مرگ مرا در برق دشته جلادان

به انتظار می کشد

نگاهت

سبزترین مزرعه است

که پرنده سرگردان نگاهم را

درآلاچیق مژگانت پناه می دهد

نگاهت

من ترین جاده است

برای گریز

و بلندترین حصار است

برای عزلت

نگاهت

آرام ترین رودخانه است

که ماهیهای رنگین چشمانم را

در عمق دریای چشمانت به بازی عشق وا می دارد

نگاهت

کوتاهترین زمان است

برای امیدواری

و وسیع ترین سایه بان است

برای فراغت