خداحافظ !

اگر بهترين دوستم نيستي...

لااقل بهترين دشمنم باش

اگر غمخوارم نيستي...

لااقل بزرگترين غمم باش،

هر چه هستي...بهترين باش،چون "بهترين ها" در

ياد خواهد ماند.

زندگی رسم خوشایندی است

زندگی بال و پری دارد با وسعت مرگ،

پرشی دارد اندازه ی عشق...!

زندگی چیزی نیست،که لب طاقچه ی عادت از یاد من و تو برود.

زندگی جذبه ی دستی است که می چیند.

زندگی نوبر انجیر سیاه،در دهان گس تابستان است.

زندگی تجربه ی شب پره در تاریکی است.

زندگی حس غریبی است که یک مرغ مهاجر دارد.

زندگی سوت قطاری است که در خواب پلی می پیچد.

زندگی دیدن یک باغچه از شیشه ی مسدود هواپیماست.

زندگی"مجذور" آینه است.

زندگی گل به "توان"ابدیت،

زندگی"ضرب" زمین در ضربان دل ما،

زندگی"هندسه ی"ساده و یکسان نفسهاست.

میون این همه فریب تو این همه حیله دیگه

تا اطلاع ثانوی عاشقی تعطیل دیگه

تا اطلاع ثانوی نه حرف دارم نه حنجره

عشقمو زندون میکنم پشت هزارتا پنجره

نگاهمو پس میگیرم یه مشت به دیوار میزنم

جمله ی دوست دارم رو کنج دلم دار میزنم

تا اطلاع ثانوی عشقتو بی خیال میشم

گوشه ای تنها میشینم همدم ماه و سال میشم

تا اطلاع ثانوی نه من دیگه نه تو دیگه

تا اطلاع ثانوی برو دیگه برو دیگه

تا اطلاع ثانوی نه من دیگه نه تو دیگه

دروغاتو بلد شدم برو دیگه برو دیگه...!

گل گلدون من شکسته در باد، تو بیا تا دلم نکرده فریاد

گل شب بو دیگه شب بو نمیده،کی گل شب بو رو از شاخه چیده

گوشه ی آسمون پر رنگین کمون،من مث تاریکی تو مثل مهتاب

اگه باد از سر زلف تو نگذره،من میرم گم میشم تو جنگل خواب

گل گلدون من ماه ایوون من،از تو تنها شدم چو ماهی از آب

گل هر آرزو رفته از رنگ و بو،من شدم رودخونه دلم یه مرداب

آسموون آبی میشه اما گل خورشید رو شاخه های دلش میگیره

دره مهتابی میشه اما گل مهتاب رو برکه های خواب بالا نمیره

تو که دست تکون میدی به ستاره جون میدی میشکفه گل از گل باغ

وقتی چشمات هم میاد ۲ ستاره کم میاد میسوزه شقایق از باد

گل گلدون من ماه ایوون من،از تو تنها شدم چو ماهی از آب

گل هر آرزو رفته از رنگ و بو،من شدو رودخونه دلم یه مرداب

غنچه خنديد ولي باغ به اين خنده گريست

غنچه آن روز ندانست كه اين گريه ز چيست

باغ پر گل شد و هر غنچه به گل شد تبديل

گريه باغ فزون تر شد و چون ابر گريست

باغبان آمد و يك يك همه ي گلها را چيد

باغ عريان شد و ديدند كه از گل خالي است

باغ پرسيد چه سودي بري از چيدن گل ؟

گفت : پ‍‍ژمردگي اش را نتوانم نگريست

من اگر از روي هر شاخه نچينم گل را

چه به گلزار و چه گلدان دگر عمرش فاني است

همه محكوم به مرگند چه انسان و چه گياه

اين چنين است همه کار جهان تا باقي است

گريه ي باغ از آن بود كه او ميدانست

غنچه گر گل بشود هستي او گردد نيست

رسم تقدير چنين است و چنين خواهد بود

مي رود عمر ولي خنده به لب بايد زيست

نبسته ام به کس دل٬نبسته کس به من دل

چو تخته پاره بر موج رها ٬ رها ٬ رها من

زمن هر انکه او دور٬ چو دل به سینه نزدیک

به من هر انکه نزدیک٬  از او جدا ٬ جدا من

نه چشم دل به سویی ٬ نه باده در سبویی

که تر کنم گلویی به یاد اشنا من

ستاره ها نهفته اند در اسمان ابری

دلم گرفته ای دوست هوای گریه با من

نبسته ام به کس دل٬نبسته کس به من دل

چو تخته پاره بر موج رها ٬ رها ٬ رها من

سلام

نماز روزه ها قبول...

خیلی میخوام نظر شما رو درباره ی این جمله بدوونم

تا بعد...!!!

 کوله بار ارزوهات روی دوشت

تا کجا ها رفتی با پای پیاده

رفتی و به هر چی خواستی نرسیدی

متاسفم برات ای دل ساده

دل به هر کی دادی از سادگی دادی

زندگی تا پای دلدادگی دادی

هر جا که دیدی چراغی پر فروغه

تا بهش رسیدی فهمیدی دروغه

کوله بار ارزوها تو کی دزدید

دل دیوونه به گریه هات کی خندید

عاشق و خسته و غمگین و پریشون

دل بی کس دلک بی سرو سامون

تو رو با هول و ولا تنها گذاشتن

اونا که لیاقت عشق و نداشتن

تک و تنهایی و با پای پیاده

متاسفم برات ای دل ساده